ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΟΙΗΣΗ

- Το ποιήμα μιας βρώμικης πόλης -  (Έπαινος Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) Χτυπάει αέρας. Λυσσομανάει η σκέψη. Κορδέλες και κόκκινα διαζώματα. Σαν χθες και σήμερα. Με παρασέρνεις σαν τα πεταμένα φύλλα. Ένα σκουριασμένο φουγάρο. Δύο άτσαλα σύννεφα, κρότοι, το κρύο με λούζει. Ο αέρας με βύθισε στη σκέψη. Ησυχία. Φώτα, προσπεράσεις, ένας κύριος με κουστούμι μπήκε στη τρύπα. Με ζέστανε η παγωνιά. Περιορισμένο λεξιλόγιο έχει η αγάπη. Παράγκες από μπλε σημαίες. Πάλι Παρασκευή. Φθαρμένοι κορμοί και φάρμακα. Πώς πετάνε έτσι τα μαλλιά σου. Άνθισε το δέντρο, αλλά τα φύλλα κίτρινα. Γιατί πρέπει να πονάει όταν γράφω; 209 μεταμορφώσεις και εγκλωβισμός. Περπατάς, ακολουθώ τη μαύρη σου γραμμή. Τα φύλλα πέφτουν σαν δάκρυα. Μια πλαστική σακούλα, Κάδοι σκουπιδιών. Γραπώθηκες στα τσιμέντα. Άφραγκος με διάθεση στη γωνία. Άλλο ένα σταυροδρόμι. Θα κλάψω μάλλον. Πάλλεσαι. Τα νύχια σου σκίζουν το μπαλκόνι. Κάποια χαϊδεύει την πόρτα ενός γραφείου. Νυχτώνει και γύρω μου φθαρμένα κουτιά. Με στοίβαξες μες τα βιβλία. Κατάλαβες; Εξήντα χρόνια είναι αυτά. Άλλαξα πεζοδρόμιο αναγκαστικά. Ηρέμησα ανάμεσα στα λουλούδια. Κι ας περνάει η ζωή. Ξεβαμμένες κολώνες, αυτοκόλλητα στο κούτελο, ένα πεταμένο μανταρίνι. Με στρίμωξα στη γωνία. Με κάρφωσες στα σύρματα του ουρανού. Ας προχωρήσω. Το κλαδέψαμε και αυτό το σοκάκι. 70 % θλίψη και το νερό να στάζει από την άκρη των χειλιών σου. Χωθήκαμε όλοι στις λακκούβες. Μπάσταρδοι, θα σας φάμε. Μια προκλητική κυρία, μαύρη παγωμένη. Πόση ένταση και στον τοίχο Αδιαπραγμάτευτη η αλληλεγγύη. Ξάπλωσε χάμω εσύ με τις μωβ βιολέτες. Τρομάζω με αυτό το εργοτάξιό σου. Πράσινα δίχτυα στις πόλεις ψάχνουν για ψάρια, φτωχούς κουκουλοφόρους. Δεν σε πιστεύω. Πιστεύω μόνο το φως της σκουριασμένης λάμπας. Και ο γερανός στέκει εκεί, σαν να παραλληλίζει την αγάπη μας με τα δέντρα. Πόσα σκαλοπάτια θα ανηφορήσουμε μαζί; Με σταύρωσες στον ουρανό. Ζω το ποίημα μιας βρώμικης πόλης. 360 μοίρες νοσταλγίας…

- Ουρανός -      Πατέρας μου είναι ο ουρανός Μητέρα μου το αίμα σύντροφος μου τα πουλιά ρίζες μου τα φύλλα της ελιάς και ο θάνατος ο πάππους και ο προπάππους μου νύκτιος φλεγόμενος αστερισμός Ανανογιούμαι στις καλαμιές αέρας σμιλεύει το σώμα δεν έχουμε γονείς, μήτε παιδιά μόνο το απέραντο συναίσθημα Και το χρώμα σου γίνηκε ο χρόνος και εσύ εγώ και εγώ…ό,τι έζησα Σ' ακριβαγαπώ απ' τους κρυφούς κύκλους των νερών έως τα δροσιστικά σου χέρια

-Αν Μπολέιν, βασίλισσα της Αγγλίας-

Δε ζω στο εδώ και τώρα

Ζω στο εκεί και κάποτε

Ποτέ τα άστρα δεν θα αποτυπώσουν τη θλίψη μου στα μάτια μιας πυγολαμπίδας

Μόνη με τα φαντάσματα μου υφαίνω τις αλήθειες σε πατημασιές στο χιόνι

Δίπλα μου υπάρχει μια διακήρυξη:

οι άνθρωποι μία φορά πεθαίνουν, ύστερα κρίνονται

Τα δαιμόνια μετασχηματίστηκαν σε αγγέλους φωτός και υπηρέτες δικαιοσύνης

Με τρόμαξε η μπόρα

Ψυχοερευνητές εμπιστεύτηκαν Μέντιουμ

Τις κρύες νύχτες κυκλοφόρησε η φήμη πως φαντάσματα στους εγκεφάλους

αναστάτωσαν τον κόσμο

κάποιος είχε ταφεί στην αυλή της εκκλησίας

Ο Thomas Milward, ένας γυψαδόρος

πήγαινε σπίτι του φορώντας τη λευκή ποδιά του

Εκείνο το βράδι δυο μεθυσμένοι που έβγαιναν από παμπ

βλέποντας τη λευκή φιγούρα του στο σκοτάδι τον πυροβολήσαν και τον σκότωσαν

Εγώ, η Αν Μπολέιν

φυλακίστηκα και εκτελέστηκα μετά από συνομωσία

στον πύργο του Λονδίνου

Υπάρχουν μέρη που είναι μαγικά οι εποχές του έτους,

οι ισημερίες και οι σεληνιακοί χρόνοι έχουν τη σημασία τους

Οι δυνάμεις στη φύση, η δράση και η εργασία τους

γνωστοποιούνται στους ιερείς από το Μεγάλο Φάντασμα της Γης

Η λατρεία της φωτιάς

η λατρεία του ήλιου

έκανε χρήση του αέρα και νερού στο σώμα μου

Ιερές πέτρες τοποθετήθηκαν στα μάτια μου

Σε βουνά και πέτρινους βωμούς

σε μορφές όπως το ιερό της φωτιάς

με χορούς

πομπές και ψαλμωδίες λάτρεψαν όλα τα στοιχεία μου

Η χρήση των αναμμένων κεριών

των ήχων

των πηγών νερού των καθεδρικών

και των βωμών

αποτέλεσαν μομφές λατρείας της αγάπης μου

Τα μυαλά που με ξεπέρασαν

λάτρεψαν τη Νοημοσύνη της Σφαίρας

Λίγο πριν με σεβαστούν

δήλωσαν ότι οι δυνάμεις και πράξεις του νου

δεν τους ικανοποίησαν, ήταν κρύες

Εκείνοι που λατρεύουν θα επιθυμήσουν μια άγια γη

ιερό έδαφος,

κάποια άνοιξη με συρροή νερών

Μία σπηλιά

στο μέρος όπου η φωτιά εκλύεται από τα έγκατα της γης

Και μετά το θάνατο θα θέλουν να βρίσκονται σε έναν παράδεισο 

ελκυστικό για τις αισθήσεις

Δε ζω στο εδώ και τώρα

Ζω στο εκεί και κάποτε

Μα ποτέ τα άστρα μου

δεν θα αποτυπώσουν τη θλίψη του κόσμου σας στα μάτια μιας πυγολαμπίδας

ή μιας αόρατης θεότητας

Εσείς είσαστε οι υπεύθυνοι